O nas

Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów zostało utworzone w 2006 roku przez Jolantę Brzeską oraz innych lokatorów i lokatorki pokrzywdzone w wyniku reprywatyzacji warszawskich mieszkań komunalnych (więcej o Brzeskiej i reprywatyzacji przeczytasz poniżej). Obecnie kontynuujemy działania Brzeskiej, wspierając lokatorów i lokatorki oraz walcząc z kryzysem mieszkaniowym, napędzanym przez elity wyniszczające nasze miasto. Żądamy znaczących inwestycji w budowę miejskich mieszkań z regulowanym niskim czynszem oraz poprawę warunków w już istniejących! Rafał Trzaskowski musi zacząć przedkładać interes mieszkańców i mieszkanek Warszawy ponad interesy deweloperów i spekulantów!

Dołącz do nas!

Chcesz razem z nami walczyć o sprawiedliwą politykę mieszkaniową Warszawy i godne warunki mieszkaniowe dla wszystkich? Napisz na: wsl.brzeskiej@gmail.com

Obserwuj nas na mediach społecznościowych:

Reprywatyzacja stolicy

W maju 1945 roku, po wymarszu wojsk hitlerowskich z Warszawy, 84 procent jej lewobrzeżnej części było w ruinach. Polki i Polacy zaczęli zjeżdżać się do stolicy i rozpoczęli jej intensywną odbudowę. W październiku tego samego roku uchwalono Dekret Bieruta, który stanowił o skomunalizowaniu gruntów w Warszawie. Odbudowywane budynki zostały przejęte przez państwo w celu usprawnienia rekonstrukcji stolicy. Państwo przejęło grunty wraz z długami i kredytami, które zostały wobec tego umorzone. Przedwojennym właścicielom gruntów, którzy mieszkali za granicą, rząd PRL wypłacił ponad 250 mln dolarów (ok. 2 mld dzisiejszych dolarów) odszkodowań. Szacuje się, że nad odbudową stolicy w latach 1945-1963 warszawiacy i warszawianki spędzili ponad 50 milionów nieopłaconych godzin. Do odbudowanych w ten sposób budynków następnie wprowadzali się ze swoimi rodzinami. Jednym z takich przypadków była rodzina Jolanty Brzeskiej, której ojciec uczestniczył w odbudowie kamienicy przy ulicy Nabielaka 9.

Po transformacji ustrojowej, gdy Polską zaczął rządzić biznes, rozpoczęła się reprywatyzacja stolicy, czyli przekazywanie budynków miejskich w prywatne ręce. Równocześnie rozpoczęto handel prawem własności do gruntów, na których wzniesiono budynki komunalne. Wiele kancelarii zajmujących się “odzyskiwaniem mienia” fałszowało papiery przedwojennych właścicieli i właścicielek gruntów. Następnie podając się za nich albo ich potomków występowały o wydanie kamienic lub wypłatę milionów złotych “odszkodowań”. Władze miejskie i państwowe wydawały w prywatne ręce działki i kamienice mieszkalne. Łączna wartość odszkodowań oraz nieruchomości wydanych w prywatne ręce w latach 2003-2016 wyniosła ponad 20 miliardów złotych. Łącznie w latach 1990-2016 zwrócono w ten sposób 4159 nieruchomości, w tym kamienice zamieszkałe przez ok. 55 tysięcy lokatorów i lokatorek, których pozbywano się poprzez nagłe podwyżki czynszów, zastraszanie, nękanie, a nawet, jak w przypadku Jolanty Brzeskiej, mordowanie. Wszystko po to, aby następnie wynajmować mieszkania drożej na rynku prywatnym.

23 czerwca 2008 roku Hanna Gronkiewicz-Waltz, pełniąca wtedy funkcję prezydentki Warszawy, podpisała zarządzenie usprawniające wydawanie zamieszkanych kamienic w prywatne ręce. Według zarządzenia 1777/2008, warszawski ratusz, na którego czele stała, mógł wydawać kamienice przed zakończeniem sądowych postępowań reprywatyzacyjnych. Dzięki temu jej rodzina dorobiła się budynku przy ulicy Noakowskiego 16, a wiele innych kamienic trafiło w ręce jej znajomych.

Choć dzięki walce środowisk lokatorskich udało się ograniczyć kradzież publicznych mieszkań, reprywatyzacja wciąż trwa. Obecnie przejawia się choćby w celowym zaniedbywaniu mieszkań komunalnych (tu link do artykułu “Środowisko naukowe do władz Warszawy”), doprowadzaniu budynków miejskich do ruiny oraz wysiedlania ich mieszkańców i mieszkanek. Podobny schemat uwidacznia się w przypadku Osiedla Przyjaźń na warszawskich Jelonkach. Od maja 2024 roku Rafał Trzaskowski wyrzucił z terenu osiedla ponad 100 osób. Wszystkie eksmisje odbyły się z pogwałceniem prawa – w żadnej z nich nie uczestniczył komornik oraz nie było sądowego nakazu eksmisji.

Kim była Jolanta Brzeska?

Jolanta Brzeska wychowała się w kamienicy przy ulicy Nabielaka 9, odbudowanej po wojnie między innymi przez jej ojca. W 2006 roku, w wyniku reprywatyzacji, miasto oddało kamienicę w prywatne ręce Marka Mossakowskiego. Pół roku po zawłaszczeniu budynku, nowy właściciel podniósł czynsze do kwoty, na której wpłacanie nie było stać rodzin zamieszkujących kamienicę. To wtedy Brzescy wraz z innymi lokatorami i lokatorkami reprywatyzowanych kamienic z całej Warszawy założyli Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów. Organizacja miała na celu zrzeszenie poszkodowanych lokatorów i lokatorek, badanie warszawskiej reprywatyzacji i walkę z instytucjami, których działania bezpośrednio skazywały kolejne warszawskie rodziny na bezdomność. Brzeska zaczęła być regularnie nękana przez nowego wynajmującego, członków mafii reprywatyzacyjnej oraz tzw. “ekipy remontowe” – ludzi wynajmowanych przez właścicieli kamienic do dręczenia niechcianych lokatorów i lokatorek. Pomimo tego kontynuowała swoją działalność.

Morderstwo Brzeskiej

1 marca 2011 roku Jolanta Brzeska została zamordowana za walkę z mafią reprywatyzacyjną i warszawskim ratuszem, chroniącym interesów przestępców. Jej oblane naftą, spalone ciało znaleziono w Lesie Kabackim. Od tego czasu skorumpowane organy ścigania na każdym szczeblu skutecznie hamowały i tuszowały śledztwo dotyczące morderstwa działaczki. Brzeska została zamordowana za to, że wiedziała za dużo. A za tą wiedzą szły konkretne działania, które zaczęły stawać się zbyt niebezpieczne dla elit bogacących się na krzywdzie najuboższych.

Działania WSL

Od trzynastu lat staramy się doprowadzić do ukarania sprawców morderstwa. Domaganie się sprawiedliwości dla Jolanty Brzeskiej oznacza również walkę o spełnienie postulatów, które prowadziły działaczkę w jej działaniach. Walczymy o niższe czynsze i sprawiedliwą politykę mieszkaniową. Działania Brzeskiej i innych zrzeszonych w ruchu lokatorskim, poza odtajnianiem okoliczności reprywatyzacji, przyniosły konkretne materialne skutki, takie jak:

→ Spowolnienie likwidacji Warszawskiego zasobu mieszkań komunalnych o 97% rocznie względem lat 90-tych

→ Przyspieszenie podłączania budynków komunalnych do centralnego ogrzewania w wyniku kampanii dotyczącej C.O. prowadzonej przez WSL w latach 2018-2019

→ Utworzenie sejmowej komisji weryfikacyjnej badającej sprawy reprywatyzowanych kamienic – dotąd zbadano ponad 1350 przejęć, większość uznając za bezprawne. Poszkodowanym lokatorom wypłacono łącznie 11 milionów złotych odszkodowań

→ Włączenie do zasobu komunalnego 4 reprywatyzowanych kamienic w 2022 roku – za wyrokiem nsa Warszawski ratusz zadeklarował pracę nad zakwestionowaniem kolejnych 140 decyzji reprywatyzacyjnych.

Oprócz tego udzielamy również porad prawnych, prowadzimy warsztaty z prawa lokatorskiego oraz organizujemy akcje protestacyjne. Obserwuj nas, aby być na bieżąco i dołączać do naszych działań!

Tylko wspólnymi siłami zażegnamy kryzys mieszkaniowy!